ปาวีรัตน์'s profileprim janPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
prim janหากความรักเกิดในความฝัน...เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกันปฏิทินได้บอกคืนและวัน.....อย่างที่ฉันไม่เคยต้องการ |
|||||||||
|
November 15 ก่อนและหลังการแต่งงาน
November 12 ขอเดินด้วยคน
เก็บหัวใจที่ถูกความรักทิ้งขว้าง
เดินผ่านทางที่โรยด้วยหยดน้ำตา ใจที่เคยมีแผลรอรักแท้เข้ามา ช่วยเยียวยาให้เจ็บมันจางจากไป จนพบเธอคนที่ใจเคยมองข้าม คอยไถ่ถามด้วยคำบอกความห่วงใย วันที่มีน้ำตาถือผ้าเช็ดหน้ามาให้ จนเธอคุ้นใจเกินกว่าที่เคยคุ้นเคย หากวันนี้ฉันต้องรักใครอีกครั้ง คนร่วมทางขอเป็นเธอนั้นได้ไหมเอ่ย นิ้วก้อยเธอที่ยังว่างหากยังขาดคนลงเอย อย่ามองผ่านเลยคนที่เธอเคยช่วยใว้ ให้เป็นฉันเคียงข้างได้ไหมคนหนึ่ง จะไปถึงจุดหมายที่ไหนก็ไป ฝนในใจเริ่มซาดวงตามีฝันใหม่ เพราะเธอรู้ไหม ฝากใจฉันเดินด้วยคน October 26 คุณว่าจริงใหม
"มาตรวัดความรักไม่ได้วัดกันตรงที่...
วันคืนที่ผ่านมามากมายอาจไม่มีค่าไม่มีความหมายเลย
รักแล้ว . . . ทำสิ่งดีๆ ให้กันด้วยความเต็มใจ และกระตือรือร้น
ใครรักมาก หรือ รักน้อยจึงไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลา
October 24 เม็ดทรายในกำมือ
เม็ดทรายในกำมือ
เม็ดทรายในกำมือ
 คือ...ฉันจะได้รู้ว่าฉันมีความอดทนได้แค่ไหน ..ในการเก็บความลับนี้ไว้โดยไม่ให้ใครรู้ ความรักของฉันเหมือนเม็ดทรายเม็ดเล็กๆจำนวนหนึ่ง ที่เมื่อก่อน...ฉันพร้อมที่จะปล่อยมันไปตามกระแสลม ฉันรักใคร...ฉันจะเอ่ยปากบอก..ฉันชอบใครฉันไม่เคยเก็บมันไว้ แต่แล้ววันหนึ่ง...วันที่ฉันได้มาเจอเขา... น่าแปลกที่ความรักขอมันกลับซ่อนตัวอย่างมิดชิด เม็ดทรายในกำมือของฉัน...ฉันกลับไม่ยอมให้มันปลิวไปตามกระแสลม ฉันกำมันไว้แน่น...แน่นที่สุดในชีวิต. เพราะกลัวเขาจะรู้ว่า...ตอนนี้ฉันรักเขาเข้าแล้ว...รักเขามาก- มากจริง-จริง  เราเป็นเพื่อนกันมานานกว่าสิบปี.. เราเคยกอดคอกัน หัวเราะและร้องไห้ด้วยกัน สารภาพตามตรง...ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะรักเขาได้... เขาไม่ใช่คนหน้าตาดี..เขาไม่ใช่คนน่ารัก ที่สำคัญ...เราสนิทกันเกิน...เกินกว่าจะข้ามความเป็นเพื่อนไปเป็นอย่างอื่นได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว...ตั้งแต่วันที่เขามีคนอื่น ...เขามีคนกินข้าว หัวเราะ ร้องไห้ ที่ไม่ใช่ฉัน แปลกไหม...ที่กว่าคนเราจะรู้ว่าเสียอะไรไป..ก็ต่อเมื่อไม่มีวันที่สิ่งนั้นจะหวนกลับมาอีกแล้ว เหมือนอย่างที่ฉันเสียเพื่อนอย่างเขาไป..เพื่อน...ฉันพยายามคิดกับเขาเพียงแค่เพื่อนเท่านั้นจริง-จริง แต่มันยากนะที่จะทำได้แบบนั้น.. มันยากเหลือเกินนะ...ที่จะให้เขาเป็นเพียงคนรู้จัก...ทั้งๆที่หัวใจบอกว่าคุ้นเคย 
เธอเป็นคนที่เขารัก....ฉํนเป็นคนที่รักเขาเธอเป็นคนที่เขาใฝ่ฝัน...ฉันคือคนที่เขาเห็นว่าเป็นเพื่อนกัน...แค่นั้น เขาจะรู้ไหมทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา...ฉันจะพยายามเก็บความรู้สึกไว้. ไม่ให้เขารู้ว่ารักเขาแค่ไหน ฉันอยากให้เขารู้...ทุกครั้งที่เขาเดินจูงมือเธอ...หัวใจฉันร้องไห้อยู่เพียงลำพัง เม็ดทรายในกำมือของฉัน...ฉันกำมันไว้แน่น ..ไม่ยอมให้มันเล็ดลอดออกมาให้เห็น แม้ว่าลมจะแรงแค่ไหน...แต่ฉันจะไม่ยอมให้เม็ดทรายเล็ดลอดออกไป ..จากกำมือของฉัน เขาไม่สมควรรู้...ว่าเพื่อนงี่เง่าที่เดินข้างๆเขา...วันนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว 
เม็ดทรายในกำมือของฉันค่อยๆเล็ดลอดออกมา...เม็ดทรายเม็ดเล็ก-เล็ก... ถ้ากระเด็นเข้าตาใครรู้ใช่ไหมว่ามันเจ็บ... อยากจะกำเม็ดทรายไว้ไม่อยากให้เล็ดลอดออกไปให้เขาได้สัมผัส...แต่คงไม่มี อย่าสนใจเลย...หากพรุ่งนี้ฉันจะไม่โทรหา... อย่าพะวง..หากต่อจากวันนี้ฉันจะแอบหลบหน้าบ่อยๆ อย่าสงสัย...หากเห็นฉันแอบร้องไห้ในบางที ..ฉันจะอยู่ให้ห่างจากเขา...และเธอ เพราะกลัวว่าสักวันหนึ่งหากเรายังใกล้กัน ฉันคงอดที่จะเปิดเผยความในใจกับเขาไม่ได้... ฉันกลัวว่าเม็ดทรายในกำมือ...จะปลิวไปโดนตาเขา แต่ถ้าวันนั้นมาถึงจริง-จริง...ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่เจ็บ...แต่คนเจ็บจะมีถึงสาม 
ขอโทษจริง-จริง... หากเม็ดทรายในกำมือของฉันนเคยปลิวไปโดนเขาและเธอ... ปัดมันทิ้งไปซะ...อย่าใส่ใจ ลืมมันไปเลยนะอย่าสงสัย เพราะรักของฉันมันก็แค่เม็ดทราย....เท่านั้นเอง...จริง-จริง 
|
|
||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
|
|
